Başımıza gelen sürgün ve soykırım

Başımıza gelen sürgün ve soykırım

18 Mayıs 1944...

Vatan Kırım'ın geçirdiği en karanlık gecelerden biri...
Saat 03.00 ve son huzurlu uykunun tam ortası. Güm güm vurulan kapıdaki asker sanki bir Azrail.
Bağrışmalar, feryatlar, hayvanların acı sesleri Kırım sokaklarından yükseliyor.
15 dakika içinde alabildiğin eşyaları al, evini terk et! Yalnızca evini değil; Kırım'ı, öz vatanını terket.
Zorla bindirilen vagonlar tıka basa dolu, havasız ve en felaketi de hayvan vagonları...
Müslüman-Türk olmanın cezası, hayvan vagonlarında öz vatanlarından sürülmek...
Korku dolu başlayan uzun yolculuk yine korku ile devam ediyor.
Yolculukta canından, kanından olanları tek tek kaybetmek ne büyük acı...
Nereye gittiğini bilmemek yetmezmiş gibi açlık susuzluk ve ölüm korkusu...
Yolculuğa dayananlar gittikleri yerlerde; en sert soğuklarda kabul edildiler mi dersiniz?
Keşke öyle olsaydı ama onlar Müslüman-Türkler'e hain gözüyle baktılar; ne de olsa Rusya'nın saçmalıkları. Bu insanlık suçu 20. YY'da işleniyor ve kimse buna engel olamıyor, olmuyor.
Bütün Tatar köylerine Ruslar teker teker yerleşiyor ve Tatar hatıraları teker teker öz vatandan siliniyor. Kimilerine Soykırım demek zor gelse de Kırım Tatarlarının Sürgünü bir Soykırımdır!
Ve bu soykırımdan sağ çıkanlar adeta küllerinden yeniden doğuyor...
Öz vatandan ayrı yıllarca süren mücadele sonunda Kırım kapıları tekrar aralanıyor;
Tatarlar buruk bir sevinç ile yeniden yerleşiyorlar Kırım'a.
Yeniden yerleşmek onlar için hiç de kolay değildir ve mücadeleleri yıllar boyunca bugünlere gelmektedir.
Hala gizliden bir soykırım sürmekte ve bunun üstü örtülmektedir.
Son yaşanan Kırım'ın Rusya tarafından ilhakı bize sürgün yıllarını yeniden hatırlatmaktadır.
Sürgünün 70. yıl dönümünde acımız iki katına çıktı ve davamıza daha da bağlandık.
Bu yıl 71. yıl dönümü ve acımız yine aynı...
Kırım hala işgal altında! 21. YY'da devam eden bir soykırım var!
Kırım Rusya'dan kurtulana kadar bize her gün 18 Mayıs; 
bize her gün sürgün!